Nesimi: Aşk'ın Ve Hakikatin Şairi

"Nesîmî" oyununa başladığımızda elimizde yalnızca tarihî bir kişilik ya da trajik bir son yoktu; yüzyıllardır güncelliğini koruyan bir "özgürlük manifestosu" olduğunu biliyorduk. 14. yüzyılın karanlığında, Halep'in dar sokaklarından yükselen o cesur ses, bugün modern insanın en büyük eksikliğine sesleniyor: Kendi içindeki kutsallığı keşfetmek.
​Bu oyunu sahneye taşırken en zorlu meselemiz, Nesîmî'nin devasa felsefesini tek bir bedene ve sınırlı bir mekâna sığdırmaktı. Oysa o, bu soruya zaten cevap vermişti:
"Mende sığar iki cihân, men bu cihâne sığmazam." Bu sözden yola çıkarak sahneyi dekor yığınıyla doldurmak yerine, harflerin, ışığın ve sesin gücüne güvendik.
​Neden Nesîmî?
Çünkü Nesîmî, "insan" demenin "Tanrı'nın yeryüzündeki harfi" demek olduğunu savundu. Derisi yüzülürken bile cellatlarına merhametle bakabilen o sarsılmaz duruş, yalnızca bir inanç meselesi değil, insanın kendi onuruna duyduğu bağlılığın en saf hâlidir. Sahnede yalnızca bir idamı değil, bir ruhsal soyunmayı göstermeyi amaçladık. Nesîmî'nin derisi yüzülürken, seyircinin de önyargılarından, kalıplarından ve korkularından sıyrılmasını istedik.
​Sahne Dilimiz:
Oyunda kullandığımız sade dekor, insanın bu dünyadaki çıplaklığını ve geçiciliğini simgeliyor. Yapılan yakarış, Nesîmî'nin acısından çok ruhun özgürleşme çığlığıdır. Işık tasarımlarımızla madde (beden) ile mana (ruh) arasındaki ince çizgiyi belirginleştirdik. Mahmut Yıldırım'ın oyuncu olarak yalnızca bir karakteri canlandırmakla kalmayıp o anı bizzat yaşaması, acıyı bir vecde dönüştürecek.