Muhammed Ali

Muhammed Ali Tiyatro Oyunu

Bize ıslığını bırakan İrfan Alış'ın hatırasına

"Sessizlik ne güzel değil mi?

İnsan hiçbir şey yapmadığında ne hoş oluyor; her ses kesiliyor, her şey olduğu yerde donuyor.

Ben de bekliyorum.

Dönüşümü, vuruşu...

Gerçek bir Muhammed Ali gibi vurabilmeyi bekliyorum."

Yaşadığı dönüşümün dışında bırakılan kim varsa, kırık bir camla genç bir yumruk arasında kendine yer buluyor. Toplumsal temsil, aileye boyun eğme ve kişisel özgürlük üçgeninde genç Muhammed Ali, hayatını böcek kabukları gibi lam ve lamel arasına sıkıştırarak anlamlandırmaya çalışıyor.

Yıkımların, yitiklerin, vazgeçişlerin, aşkın, yürekliliğin ve yenilginin sessiz duruşunda beklerken; geçim derdi, çaresizlik ve yetersizlik darbelerini yiyor. Muhammed Ali, kendini yeniden var etmeye her kalkıştığında kalabalığın acısını taşıyor; herkesle her vedalaşmasında kendi vasiyetini bir kez daha okuyor.

Gerçek bir Muhammed Ali gibi vurmayı beklerken ringde bambaşka bir Muhammed Ali ortaya çıkıyor ve hikâyesine fırlatılan tüm taşları avucunun içinde tutuyor.