Çoğunlukla Bazen

Çoğunlukla Bazen Tiyatro Oyunu

‘En çok korktuğu şey fincanının içinde ya da yatağının altında saklanmıyordu, odasında bir hayalet gibi dolaşmıyordu da. En çok korktuğu şey beyninin içindeydi. Gözlerini elleriyle kapattığında kulağının içinden bir ses geliyordu: ‘Sen seçilmiş birisin, tek bir mutsuzluk için değil, yüzlercesi için. Kontrol bende olduğunda annene bağıracak, arkadaşlarına saldıracak, bedenini ısırıp tırnaklarınla kazıyıp yakacaksın. Günlerin bitmek bilmeyecek, geceler çok daha kötü geçecek. Yorganının altına, karanlığa, ışıklardan, kalabalıktan ve sesten uzağa saklanacaksın; ta ki yeni bir güne bir daha hiç uyanmamanın daha kolay olduğuna karar verene kadar.’’’

Anna sekiz yaşındayken babasının ani ölümünün ardından ağır bir depresyona girer ve çocukken yazdığı küçük öyküler de kontrolden çıkıp karanlık bir yöne sapar. Annesi, Anna'daki bu ani değişimle nasıl başa çıkacağını bilemez, kızını doktordan doktora götürür; doktorlar ise onu bolca ilaçla sarar. Anna artık on sekiz yaşındadır ve uzun süredir ilaç kullanarak yaşayan genç bir kızdır. Hayatı ilaçların etkisi altında akıp gider; onlarsız kim olduğunu bilmez. Bam! Bir gece iki gizemli misafir Anna'nın hayatına sızar: ilk aşk ve çocukken yazdığı öyküler. Anna bu hikâyelerle çocukluğunu hatırlatan izleri taşıyarak doktorunun kapısını çalar. Müthiş, dahiyane bir yazar ilaçlarla susturulmuştur. Anna sözcüklerini ve çocukluğunu geri istemektedir. Uzun süredir durumu istikrarlı seyreden Anna, annesi ve doktoru yeni ve büyük bir krizin eşiğinde beklerken, her şey ve herkes gitmeye hazırlanırken Anna sözcüklerini ve aşkı avucunun içinde sıkıca tutmaya çalışır.

Avustralyalı yazar Kendall Feaver, Çoğunlukla Bazen'de psikiyatri bilimini küçük bir çocuğun zorlu hayatı ekseninde tartışıyor. İlaçlar ve terapiler bizi bizden uzaklaştırır mı? Başka bir yol mümkün müdür? Beynimiz uyuşup acılardan uzaklaştığında yaratıcılığımızı nasıl koruruz? Ağır bir depresyondayken ve kendimize zarar verdiğimizde kendi gerçekliğimizi mi yaşarız? Tüm bu acılar sevgiyle dindirilebilir mi?