Zeus: Unutulmuş Bir Tanrının Öfkesi

ZEUS: Unutulmuş Bir Tanrının Öfkesi Konseri

Sahnede yer alacak isimler:

Anlatıcı: Ahmet Ümit

Piyano: Evrim Demirel

Klarnet: Ebru Mine Sonakın

Keman: Önder Baloğlu

Arp: İpek Mine Sonakın

Kontrabas: Deniz Yurdakul

Perküsyon: Okan Akan

Tanıtım yazısı:

ZEUS: Unutulmuş Bir Tanrının Öfkesi

Anlatıcı ve Oda Müziği Topluluğu için

Metin: Zeus’un Öfkesi

Müzik: Evrim Demirel

Anlatıcı: Ahmet Ümit

Piyano: Evrim Demirel

“Unuttuğunuz yerden başlayacağım…”

Antik çağın en güçlü tanrısı Zeus, bu yapıtta yalnızca bir mitolojik karakter olarak değil; bellek, güç ve unutulmuşlukla yüzleşen eski bir bilinç olarak karşımıza çıkıyor. Zeus: Unutulmuş Bir Tanrının Öfkesi, sözün ve müziğin iç içe geçtiği çağdaş bir anlatı-orkestrasyon olarak dinleyiciyi hem kozmik başlangıca hem de insan hafızasının kırılganlığına doğru sürüklüyor.

Bu projeyi eşsiz ve nadir kılan unsur, eserin yazarı Ahmet Ümit ile bestecisi Evrim Demirel'in aynı zamanda sahnede icracı olarak yer almasıdır. Metnin yazarı kendi cümlelerini kendi sesiyle seslendirirken, besteci Evrim Demirel müziği piyanoda bizzat çalarak dramatik yapıyı canlı biçimde kuruyor. Yani eser yalnızca yorumlanan bir yapıt değil; yaratıcılarının bedeninden ve nefesinden doğan bir sahne olayıdır.

Söz, onu yazanın sesinde; müzik, onu besteleyenin ellerinde can buluyor. Bu durum eseri temsil edilen bir metin olmaktan çıkarır ve yaratım ile icra arasındaki mesafeyi ortadan kaldırır. Dinleyici bir yorumla değil; düşüncenin, duygunun ve müzikal tasarımın ilk kaynağıyla karşılaşır. Bu nedenle her temsil, yeniden yazılan, yeniden bestelenen ve yeniden kurulan bir an niteliği taşır.

Müzikal yapı; çağdaş tınılar, yoğun armonik kümeler ve sürükleyici minimalist dokular üzerine kurulmuştur. Atmosfer, metnin dramatik dönüşümleriyle eş zamanlı olarak değişir: Sonsuz karanlığın derin, rezonanslı boşluklarından Titanların çatışmasındaki sert ritmik yapılara, Zeus’un zafer çığlığındaki parlak ve keskin ses bloklarına kadar geniş bir dramatik yapı oluşur. Müzik kimi zaman şimşeğin ani çakışına, kimi zaman yeraltının uğultusuna, kimi zaman da kozmik zamanın nabzına dönüşür.

Metin ile müzik arasındaki eş zamanlılık bu projede yalnızca teknik bir tercih değil, estetik bir manifesto niteliğindedir. Yazarın sesi ile bestecinin dokunuşu sahnede aynı anda var olur ve iki yaratıcı bilinç tek bir dramatik organizma gibi hareket eder. Böylece eser, anlatı ile müziğin birlikteliğinin ötesinde, yaratıcı öznenin sahnedeki bütünlüğü üzerinden şekillenen çok katmanlı bir performans deneyimi sunar.

Zeus: Unutulmuş Bir Tanrının Öfkesi, bir mitolojik anlatının çağdaş müzik diliyle yeniden kurulması olduğu kadar, yaratımın doğrudan sahne üzerinde gerçekleştiği özel bir buluşmadır.

Unutulan bir yerden başlayan bir hatırlayış.

Ve yaratıcılarının kendi elleriyle, kendi sesleriyle inşa ettiği bir evren..