God Knows What

"Черт знает что!" в Турции!

Son insanların yaşadığı bir dünyada geçen trajik bir fars; kahkaha ile acı aynı tonda çınlıyor

Dmitri Nazarov ve Olga Vasilyeva: İkisi için bir kıyamet

Enkazların arasında karşılaşıyorlar. Kelimenin tam anlamıyla.

Rusya Halk Sanatçısı Dmitri Nazarov ("Kuhnya", "Vyzov", "Shtrafbat") ile Rusya Onurlu Sanatçısı Olga Vasilyeva ("Tobol", "Barhanova ve Koruması", "Gluhar"), adları Çehov adına MHT'nin tarihiyle özdeşleşmiş efsanevi bir ikili olarak, Rus göçmen tiyatrosunun en önemli olaylarından biri olarak eleştirmenlerin şimdiden anmaya başladığı trajik bir farsı sahneliyor.

Yeni işleri "Çert ego znaet!" yalnızca bir oyun değil. Evreni yeniden başlatma yönünde cesur, ironik ve içten bir girişim.

Babil yıkıldı. İnsanlık yeryüzünden silindi. Geriye yalnızca iki kişi kaldı: O ve Ö. Felaketin bir araya getirdiği, birbirine zar zor katlanan modern Adem ile Havva.

Ama bilgi ağacının elmasını ısırmak, artık bir elmanın iki kişiye düştüğü bu yeni koşullarda hiç kolay değil. Artık kurtarılamayacak bir dünyayı kurtarmak mı? Bunun tek yolu var: her şeye rağmen sevmeyi öğrenmek.

Alekseyi Arbuzov'un "Eski Moda Komedya" oyununun bu versiyonu, ustaların bir zamanlar kendi tiyatrolarında oynamayı hayal ettiği bir eser; yurttan uzakta ikinci bir hayat buldu. Yönetmen Georgi Mnacakanov'un kaderi, göçü ve yaratıcı iradesi, küçük ölçekli bir hikâyeyi kozmik ölçekte bir masala dönüştürdü.

Prömiyer 2024 baharında Paris'teki Théâtre Le Ranelagh'da büyük başarıyla gerçekleşti. Ardından oyun Avrupa'da ve ABD ile Kanada'nın onlarca kentinde sahnelendi.

"Çert ego znaet!", fantezinin acı verecek kadar tanıdık hale geldiği nadir yapımlardan biri. Taras Glušakov'un fütüristik kostümleri, Mişa Kostin'in sıra dışı koreografik imgeleri arkasında yalnızca iki insan duruyor. İki yalnızlık. İki acı. Altında canlı bir kalp atan iki maske.

Bu, bir salıncağa benzeyen bir oyun: bir anda gülmekten gözyaşlarına boğuluyorsun, bir sonraki anda ise o gözyaşlarının artık kahkahadan gelmediğini fark ediyorsun.

Bu, klasik Arbuzov tarzı bir tatil romanı hikâyesi değil. Seyirciye varoluşsal bir uçurumu açan, ama bunun yanında kurtarıcı bir ipi de bırakan bir metin: Dünyadaki son iki insanın bile bir şans olduğuna dair inanç. Bağışlanma, şefkat ve Tanrı ile konuşma şansı.

Sahnede Dmitri Nazarov ve Olga Vasilyeva var; içsel enerjileri salonun havasını titretiyor.

Yönetmenlik ve müzik: Goşa Mnacakanov.
Dekor: Taras Glušakov.
Koreografi: Mişa Kostin.
Işık tasarımcısı: Yura Galkin.

Bu oyunun ne hakkında olduğunu sorma.

O, bizim hakkında. Küllerin üzerine kurduğumuz dünya hakkında. Bir de, seçimin bizim yerimize yapıldığı sanıldığı zamanlarda bile seçtiğimiz insanlar hakkında.