Tebdil-i Mekân

Tebdil-i Mekân Tiyatro Oyunu

Bu oyun yol boyunca kaleme alındı.
Masalın, edebiyatın, şiirin ve kültürün; çarşı pazarın, sohbetin, mahallenin, dükkânın, meyhanenin, kıraathanenin, İstanbul sokaklarının ve parkların; kadınlığın, erkekliğin, ergenliğin, çocukluğun, ilk gençliğin, yaşlılığın, yoksunluğun, özlemin, kıvancın ve sevincin yollarında.
Birçok durağa uğradı; kimisinde uzun uzadıya kaldı, kimisinde kısa bir mola verdi:
“Ağır Roman”da kendini ateşe attı,
“Kara Kitap”ta bir yudum su içti,
“Başkalarının Tanrısı”nda biraz hava aldı, “Yangın Yerinde Orkideler”in ellerinden öptü.
Hayır duasını aldı ve yoluna devam etti. Şairlere uğrayıp selam verdi.
Kulağında hüzünlü bir doğu masalı ezgisi vardı... Mırıldandı. Yolculukta bir piyanist şantör ona yol gösterdi.
Her durakta “Hoş geldiniz” dedi.
Sadece lunaparklarda görülebilecek türden, gözlerimizi ayıramadığımız büyülü bir karmaşaya benzedi.
Gidip gidip dere tepe düz gitti.
Nihayet evine ulaştı.
Ev, dönülecek yerdi. Boşuna dönmedi.
Tebdil-i Mekan, Sıla Erkan’ın “durum-mekân-zaman” üçlemesinin ikinci ve son oyunu olarak sahneye çıkıyor.
Meyhanede yaşayan dört kişiye, babasına öfkelenip üvey annesinin ardından evi terk eden bir genç katılıyor.
Bu beşli grup, İstanbul’un sokaklarında ve parklarında bir gece boyunca yürüyor, koşuyor, kaçıyor; bir yandan da o eve ulaşmaya çalışıyor.

“Orada bir ev var uzakta.”