Olmalı Mı? Olmamalı Mı?

Olmalı mı? Olmamalı mı? Tiyatro Oyunu

Aşk… Dedikleri şey, tek heceli ama birçok bilinmeyeni olan bir denklemdi. Sıradan insanların başına gelen olağanüstü bir konuktu aşk. Bu konuk Ezgi ve Kadir'in kalbine de girmişti. Hayatlarını birleştirip ömür boyu aynı yastıkta yaşlanmayı planlıyorlardı… İki insan birbirini sevdiğinde ve hayatlarını birleştirmek istediğinde, onlarda öncelikle yetişkin olmak gibi temel bir özellik aranır.
Burada akla gelen soru şu: Yetişkin kimdir? Hiçbir etkiye kapılmadan, özgür iradesiyle kararlarını verebilen kişiye “yetişkin” denir. Peki özgür irademizle karar verirken gerçekten hiçbir etkinin altında kalmaz mıyız?
Bizi büyütenlerin etkisiyle içimizde sesler, değerler ve karakterler şekillenir. Kendi hayatımızı yaşarken bu seslerden etkilenmemiz mümkün değildir. Psikanalizin kurucusu Freud'un süperego dediği, içimizdeki ebeveyn sesleri de tam olarak budur. Ama insan bir yandan içgüdüleriyle yaşamak da ister. Bir yanda dürtülerimiz, diğer yanda “bu olmalı” ya da “bu olmamalı” diyerek bizi biçimlendiren normlarımız varken, kendi özgür irademizden söz etmek mümkün müdür?
Ezgi ve Kadir'in yaşadığı da aslında buydu. Aşk kalplerine uğradığında, dürtüleriyle normları arasında sıkışıp kaldılar. Bir yanları “olmalı” derken diğer yanları “olmamalı” diyordu… Yaşadıkları derin çelişkiler kimi zaman onları komik durumlara düşürürken, öte yandan her şeyi sorgulamalarına yol açtı. Bu çatışma birbirlerine ve kendilerine epey yalan söylettirdi, yine de birbirlerinden vazgeçemediler.
Ezgi ve Kadir'in mücadelesine tanıklık ederken akla kaçınılmaz olarak gelen soru şu: Böyle olmalı mı? Yoksa… Olmamalı mı?