Nokta

Yün çözülürken hafıza da çözülüyor.

Bu çözülme; Yol havalarından kabile şarkılarına, dengbejlerden plak cızırtılarıyla iç içe geçen gazellere kadar uzanan bir yankı oluşturuyor.

Bu organik sesler, bedenin kıvrımlarından dökülen melodilere dönüşüyor. Hiçbir nota süs değil, her biri bir belleğin parçası.

Bir kadın…
Sırtında geçmişin yükü.
Elinde bir kitap.
İçinde binlerce ses.
Unutulmuş hikâyelerin anlatıcısı Nokta;
Üzerini örttüğümüz zamanın hakikatini, bir çuval yünden biçimlendiriyor.
Her ilmekte bir yüz, bir dil, bir coğrafya yeniden beliriyor.
Her iplik bir dönüşüm.
Her dönüşüm bir yüzleşme.
Ve hiçbir dönüşüm gizlenmiyor.
Nokta belleği bedeninde taşıyor.
İzleyeni sahnenin içine değil, hafızanın derinliğine çağırıyor.
Bir kadının bedeni;
Afrika’nın bir kabile şarkısına, bir alter kişiliğin parçalanışına, Afife Jale’nin son nefesine, kırmızı halıda yürüyen, magazinleşmiş bir suçluya dönüşüyor. Ve makineleşen insanın soğuk yüzüne.

Ama bütün bunların ardında hep aynı ses var. Nokta’nın sesi.
Seyirciyle göz göze, el ele.
Bir zamanlar anlatılmış, sonra unutulmuş olanı
yeniden anlatmak için.
Bu bir hafıza ayini.
Tek kişilik bir beden arşivi.
Kendi geçmişimizle, kültürümüzle, kırıklarımızla yüzleşme alanı.