Leyla Ile Mecnun Değil

Leyla ile Mecnun Değil Tiyatro Oyunu

Tek Perde

Charlie Chaplin, "Komedi yapmak için tek ihtiyacım olan bir park, bir polis ve hoş bir kız" demiştir. Bu sözü hep aklımın bir köşesinde sabit tuttum. Zaman, hayat ve değişimin kaçınılmaz hızı, Chaplin'in komedi ihtiyacını bugün de en çarpıcı biçimiyle önümüze koyuyor. Bir park, bir polis, hoş bir kız; zamana ve mekâna göre "HERKES" oluyor. Ben oluyor, sen oluyor, o oluyor. Chaplin'in parkı, polisi ve hoş kızı artık her şey, herkes oluyor, tıpkı Chaplin'in "HERKES" olması gibi…

Leyla ile Mecnun Değil, komedi yapmak için "HERKES"lerimiz. Kadın ile Adam boşanmanın eşiğinde. Yaklaşık altı aydır evleri ayrı; birbirinden uzaklaşmak, bitmiş bir aşktan kaçmak ile yeniden alevlenmekten korkmak arasında gidip gelirken kör edici alışkanlığın boyunduruğuyla boğuşuyorlar. Boşanmalarına iki gün kala, en sevdikleri, en çok görüştükleri, aşklarına tanıklık eden ve hatta nikâh şahitliği yapan İskender abileri ölüyor. Kadın ile Adam, boşanma davasından tam bir gün önce İskender abilerini toprağa verecekler. Cenaze ve merasim silsilesi içinde geçen oyunumuzda, 'Kadın ve Adam'ı ilişkilerini sorgularken, bazen didişirken, bazen de gülerken izleriz. Sevginin içinde öfke, hüznün içinde gülümseme, hızın içinde durgunluk var. İnsanlık tüm azgınlığı ve doymak bilmezliğiyle dünyayı tüketirken Kadınlar ve Adamlar tükenmeyecek mi? Çok iyi anlaşmak bile zarar verecek mi? Birlikte çok çok ama çok eğlenmek bile tüketecek mi? Belki tükenmek, belki de yeniden yaratılmak. Bir cenaze üzerinden, boşanan iki çiftin herkes gibi olduğunu, küresel erkek-kadın dertlerinin dünyanın dertleriyle örtüştüğünü anlattığımız; yaşamı ve ölümü tekleştiren oyunumuzla seyircimizle birlikte çok eğleneceğiz