Leyla Ile Mecnun Değil

Leyla ile Mecnun Değil Tiyatro Oyunu

Charlie Chaplin, komedi yapmak için yalnızca bir park, bir polis ve güzel bir kıza ihtiyacı olduğunu söylemiştir. Bu sözü hep aklımın bir köşesinde çivi gibi çakılı tuttum. Zamanın, hayatın ve değişimin kaçınılmaz akışı, Chaplin'in komedi ihtiyacını bugüne en çarpıcı biçimde taşıyor. Bir park, bir polis, bir hoş kız; zamana ve mekâna göre "HERKES" oluyor. Ben oluyor, sen oluyor, o oluyor. Chaplin'in parkı, polisi ve hoş kızı artık her şey, herkes; tıpkı Chaplin'in "HERKES" olması gibi…

Bu oyunda komedi yapmak için "HERKES"lerimiz Kadın, Adam ve İskender. Kadın ile Adam boşanmak üzere. Yaklaşık altı aydır evleri ayrı; birbirlerinden uzaklaşmak ile bitmiş bir aşktan kaçıp yeniden alevlenmekten korkmak arasında gidip geliyor, körü körüne süren alışkanlığın boyunduruğuyla boğuşuyorlar.
Boşanmalarına iki gün kala, en sevdikleri, en sık görüştükleri, aşklarına tanıklık eden ve hatta nikâh şahitliklerini yapan İskender abileri ölüyor. Kadın ile Adam, boşanma davasından tam bir gün önce İskender abilerini toprağa verecekler. Cenaze ve merasim silsilesinde geçen oyunda, Kadın ve Adam'ı ilişkilerini sorgularken, kimi zaman didişirken, kimi zaman gülerken izleriz.

Sevginin içinde öfke, hüznün içinde gülümseme, hızın içinde durgunluk. İnsanlık tüm azgınlığı ve doymak bilmezliğiyle dünyayı tüketirken, Kadınlar ve Adamlar tükenmeyecek mi? Çok iyi anlaşmak bile zarar verecek mi? Birlikte çok çok ama çok eğlenmek bile tüketecek mi? Belki de tükenmek, yeniden yaratılmak demektir.

Bir cenaze üzerinden, boşanan iki çiftin herkes gibi olduğunu; küresel erkek-kadın dertlerinin dünyanın dertleriyle örtüştüğünü anlatan, yaşamla ölümü tek bir potada eriten oyunda seyircimizle birlikte çok eğleneceğiz.

Tek perde, 75 dk.