La Traviata - Samsun Dob

Samsun Devlet Opera ve Balesi
La Traviata

Aşk ve Fedakârlığın Zamansız Öyküsü

Giuseppe Verdi'nin başyapıtı La Traviata, Alexandre Dumas'nın Kamelyalı Kadın romanından uyarlanarak sahneye taşınmış; müziği ve dramı bir araya getiren çarpıcı bir opera. “Yoldan çıkmış” anlamına gelen La Traviata, toplumsal yargılarla kişisel istekleri arasında kalan Violetta'nın öyküsünü anlatır. 19. yüzyıl Paris'inde geçen hikâyede Violetta, genç ve asil Alfredo Germont'la masum bir aşk yaşar. Ancak bu mutluluk, toplumsal baskılar ve aile namusu uğruna yapılan fedakârlıklarla yarıda kalır. Giorgio Germont'un oğlundan uzaklaşmasını istemesiyle Violetta, Alfredo için büyük bir özveride bulunur. Hastalığının ağırlaştığı dönemde gerçekler ortaya çıksa da bu aşk trajik bir sonla noktalanır.

Verdi'nin duygulu müziği; Violetta'nın yalnızlığını, Alfredo'nun tutkusunu ve toplumsal normların ağırlığını ustalıkla dile getirir. Yalnızca bir aşk hikâyesi olmanın ötesinde, toplumsal yargıların sorgulandığı bu eser her kuşakta derin izler bırakmayı sürdürür.

Rejisörün Gözünden

G. Verdi, Romantik dönemin bestecisi olarak Gerçekçilik akımını (Verismo) harmanlayarak Romantizm ile Realizmin eşsiz bir buluşmasını bize sunmuştur. Librettist F. Maria Piave ile birlikte, Alexandre Dumas'nın “Kamelyalı Kadın” romanını bu buluşmayı mümkün kılacak en uygun metin olarak seçmişlerdir. Verdi ve Piave, eserin 19. yüzyılın ortasında, yani dönemin “bugünü” sayılan bir zaman diliminde sahnelenmesini istemiştir. Ancak dönemin opera yöneticileri, eserin 18. yüzyılın başında geçmesinde ısrar etmiştir. Ne yazık ki Verdi'nin ölümüne dek eser bu haliyle, 18. yüzyılın başında geçen biçimiyle yorumlanmıştır. Ben ise G. Verdi ve F. Maria Piave'nin isteğinden ilham alarak, eseri 19. yüzyıla yerleştirirken aynı zamanda günümüze bağlayarak sahnelemeyi hayal ettim.

Dramaturji Üzerine

Herkes yaşamında bir tanık bırakmak ister. Hayatlarımız ancak bir başkasının tanıklığında ve bakışında anlam kazanır. Anlam, öteki olanın bakışına muhtaçtır. Derler ki 'Hakikat iki kişiliktir.' Bu yüzden öyküsünü, onu anlamlandırabilecek birine emanet etmek isteriz. Birbirine hikâyesini emanet eden iki kadın vardır: biri Violetta, diğerinin adı ise hiç olmadı. Biri hiç kurulamayacak geleceğinin rüyasında, diğeri geçmişin o kayıp masumiyetiyle son kez buluşurken göz göze geldiler. Uzun uzun birbirlerine baktılar ve bu bakışta hakikatlerini aradılar. Aynı yerden başlamadılar ama bu bakışın tanıklığında aynı yerde son buldular. Bu gece, bu hikâyenin bir diğer tanığı olan sana iyi seyirler dileriz.