Evin Kokusu

Evin Kokusu Tiyatro Oyunu

Bazen bize çok uzak görünen hikâyeler, aslında en yakınımızda duranlar olabilir mi? Ne zaman tanıdığımızı hatırlayamayacak kadar yakın, belki de tam ortasında durduğumuz için bize uzak gelen hikâyeler... Anlatılan kişilerden hangisinin kendimiz olduğunu düşünürken, hepsinin aslında bizden bir parça olduğunu fark ettiğimiz bir ana, bir kucaklaşma anına varabilir miyiz? O kucaklaşma anından bakabilirsek, içimizdeki kapıları açmanın yolunu, kapıları tamamen kapalı bir evin hikâyesinden yola çıkarak bulabilir miyiz? Evin Kokusu, tam da böyle bir paylaşma arzusundan doğdu. “Bernarda Alba’nın Evi”ne dışarıdan değil, içimizden bir yerden bakma isteğinden çıktı. Lorca’nın bir komşusundan esinlenerek, yazıldığı dönemin siyasi koşullarını daha sonraki bir bakış açısıyla yansıtan bu oyun, bize bugün bu evin neresinde durduğumuzu sorgulama imkânı sundu.
“Tabii o zamanlar İspanya’da” diye başlayan cümleler kurmak istemedik bu oyunla. O cümleyi yarım bırakıp yüzümüzü bugüne ve içimizdeki kadınlara çevirdik. Bernarda’yı, kızları, Maria Jozefa’yı, Poncia’yı ve bizi o evin içine hapseden neydi, başka türlü olabilir miydi, olabilir mi diye kendimize sorduk. Aklımıza takılan soruları ve içimizden geçen cevapları paylaştık. Sonra her yeni hikâyeyle birlikte yeniden burnumuza gelen o koku takıldı: evin kokusu...
Bu tür gecelerde odamı bir yansıma gibi gökkuşağı doldurur. Kalbimde issız bir boşluk gibidir. Hem kopar, hem de tamamen boşalır.
Vazgeçmemek için bir ucundan tutunur...
Boş bir meydan
Bir çocukluk
Bir genç kız
Bir kitap
Bir dükkân camı Sayfalar hep dolar Vakit daralır
Vakit çoğalır...
Hırıl hırıl bir müzik..