Hertz 52

Hertz 52 Tiyatro Oyunu

"İşte böyle kopar kıyamet / Gümbürtüyle değil iniltiyle" — T.S. Eliot

İstanbul yakınlarındaki bir adada yaşamış dört kadın, çocukluklarını, kayıplarını ve aşklarını ilk kez bu adada yaşadıklarını fark eder. Ada birkaç saat içinde yok olacağını öğrenince, ona bir oyunla veda etmeye karar verirler. Bu son oyun, onları hafızalarındaki zamansız mekânlara götürecektir.

Ada yok oluşa yaklaştıkça, hayatla baş etme yöntemlerini, birbirleriyle ilişkilerini, ait oldukları yerleri ve görünür olmakla görünmez kalmak arasındaki çelişkileri sorgulamaya başlarlar.

Peki, bu sorgulama adanın yok oluşunu durdurmaya yeter mi?

Adını, 52 hertz frekansında ses çıkardığı için diğer balinalar tarafından duyulmadığı düşünülen ve bu yüzden "dünyanın en yalnız balinası" olarak anılan balinadan alan oyun, duyulmanın her zaman mümkün olmadığı bir tarihin izini sürüyor.

İstanbul'daki Ermeni kültür-sanat geleneğini sahnede yaşatan Hangardz ekibinin oyuncu kadınlarının otobiyografik hikâyelerinden yola çıkan "52 hertz", devised tiyatro tekniğiyle, kolektif bir süreçte üretildi. Oyun, hafıza, görünmezlik ve dayanışma üzerine kurulan ortak bir dili sahneye taşıyor.