God Knows What

"Чёрт знает что!" Türkiye'de!

Yeryüzündeki son insanlar hakkında, kahkaha ile acının aynı tonda yankılandığı trajik bir fars

Dmitri Nazarov ve Olga Vasilyeva: İki kişilik bir kıyamet

Enkazların arasında karşılaşıyorlar. Kelimenin tam anlamıyla.

Halk sanatçısı Dmitri Nazarov («Кухня», «Вызов», «Штрафбат») ve hak almış sanatçı Olga Vasilyeva («Тобол», «Барханова и его телохранитель», «Глухарь»), adları Çehov MHT'nin tarihiyle ayrılmaz biçimde bağdaşmış efsanevi bir ikili olarak, eleştirmenlerin Rus göçmen tiyatrosunun başlıca olaylarından biri saydığı bir trajik farsı sahneye taşıyor.

Yeni işleri «Чёрт его знает!» bir oyundan fazlası. Evreni yeniden başlatmaya yönelik cesur, ironik ve içten bir girişim.

Babil yıkıldı. İnsanlık yeryüzünden silindi. Geriye yalnızca iki kişi kaldı: O ve O. Felaketin bir araya getirdiği çağdaş Adem ile Havva; birbirlerine zar zor katlanabilseler de.

Ama bilgi ağacının elmasını ısırmak, elma artık ikisine düşerken, yeni koşullarda hiç kolay değil. Artık kurtarılamayan bir dünyayı kurtarmak mı? Bunun tek yolu var: her şeye rağmen sevmeyi öğrenmek.

Aleksey Arbuzov'un «Старомодная комедия» adlı oyununun bu versiyonu, ustaların bir zamanlar kendi sahnelerinde oynamayı hayal ettiği bir eserdi; evden uzakta ikinci bir hayat buldu. Kader, göç ve yönetmen Georgi Mnatsakanov'un yaratıcı iradesi, samimi bir hikâyeyi kozmik ölçekte bir masala dönüştürdü.

Prömiyer, 2024 baharında Paris'teki Théâtre Le Ranelagh'da büyük başarıyla gerçekleşti. Ardından yapım Avrupa'da ve ABD ile Kanada'nın onlarca şehrinde sahnelendi.

«Чёрт его знает!» fantezinin acı verecek kadar tanıdık hale geldiği nadir yapımlardan biri. Taras Glušakov'un fütüristik kostümleri, alışılmadık biçimi ve Miša Kostin'in virtüöz koreografik imgelerinin arkasında yalnızca iki kişi duruyor. İki yalnızlık. İki acı. İçinde canlı bir kalbin attığı iki maske.

Bu, bir salıncağa benzeyen bir oyun: bir anda gözyaşlarına boğulana kadar gülüyorsun, bir sonraki anda ise o gözyaşlarının artık kahkahadan gelmediğini fark ediyorsun.

Bu, Arbuzov'un klasik tatil romanı hikâyesi değil. Seyirciyi varoluşsal bir uçurumun önüne çıkaran, ama yine de kurtarıcı bir ipi bırakan bir metin: dünyadaki son iki insanın bile hâlâ bir şansı olduğu inancı. Bağışlanma, şefkat ve Tanrı ile konuşma şansı.

Sahnede Dmitri Nazarov ve Olga Vasilyeva var; iç enerjileri salondaki havayı titretiyor.

Yönetmen ve müzik: Goşa Mnatsakanov.
Sahne tasarımı: Taras Glušakov.
Koreografi: Miša Kostin.
Işık tasarımcısı: Yura Galkin.

Bu oyunun ne hakkında olduğunu sorma.

Bu, bizim hakkımızda. Küllerin üzerine kurduğumuz dünya hakkında. Seçim bizim yerimize çoktan yapılmış gibi görünse de, yine de seçtiğimiz insanlar hakkında.