Nesimi: Aşk'ın Ve Hakikatin Şairi

"Nesîmî" oyununu kaleme almaya başladığımızda, önümüzde yalnızca tarihe mal olmuş bir isim ya da acı bir son değil, asırlardır geçerliliğini yitirmemiş bir "özgürlük manifestosu" bulunduğunu biliyorduk. 14. yüzyılın karanlık atmosferinde, Halep'in dar sokaklarından yükselen o cesur ses, günümüz insanının en derin açığına hitap ediyor: Kendi özündeki kutsallığı fark etmek.
Bu oyunu sahneye taşırken önümüzdeki en büyük güçlük, Nesîmî'nin o muazzam felsefesini tek bir bedene ve sınırlı bir mekâna aktarabilmekti. Oysa o bize yanıtı çoktan vermişti:
"Mende sığar iki cihân, men bu cihâne sığmazam." Biz de bu anlayışla, sahneyi türlü dekorlarla doldurmak yerine harflerin, ışığın ve sesin gücüne yaslandık.
Neden Nesîmî?
Çünkü Nesîmî, "insan" demenin "Tanrı'nın yeryüzündeki harfi" demek olduğunu savundu. Derisi yüzülürken bile cellatlarına şefkatle bakabilen o yılmaz duruş, yalnızca bir iman meselesi değil, insanın kendi onuruna beslediği sarsılmaz bağlılıktır. Biz sahnede sadece bir idam değil, ruhsal bir soyunuş göstermeyi amaçladık. Nesîmî'nin derisi yüzülürken, seyircinin de önyargılarından, kalıplarından ve korkularından arınmasını istedik.
Sahne Dilimiz:
Oyunda tercih ettiğimiz minimalist dekor; insanın bu dünyadaki yalınlığını ve geçiciliğini simgeliyor. Neyin sesi, Nesîmî'nin acısının değil ruhun özgürleşme çığlığının dile gelişidir. Işık tasarımıyla madde (beden) ile mana (ruh) arasındaki ince sınırı belirginleştirdik. Mahmut Yıldırım'dan oyuncu olarak; bir karakteri yansıtması değil, o anı bizzat deneyimlemesi, acıyı bir vecd haline dönüştürmesi beklenmektedir.