God Knows What

Türkiye'de "Чёрт его знает!"

Kıyamet sonrası dünyada geçen, kahkaha ile acının iç içe geçtiği trajik bir fars

Dmitriy Nazarov ve Olga Vasilyeva: İkisi için bir kıyamet

Enkazın arasında karşılaşırlar. Kelimenin tam anlamıyla.

Rusya Halk Sanatçısı Dmitriy Nazarov ("Kuhnya", "Vyzov", "Shtrafbat") ve Rusya Emekli Sanatçısı Olga Vasilyeva ("Tobol", "Barhanova ve Koruması", "Glukhar"), adları Çehov MHT'nin tarihiyle ayrılmaz biçimde bağdaşan efsanevi bir ikili olarak, eleştirmenlerin Rus göçmen tiyatrosunun başlıca olaylarından biri olarak nitelendirdiği trajik bir farsı sahneye taşıyor.

İkilinin yeni işi "Чёрт его знает!", bir oyundan fazlası. Evreni yeniden başlatmaya yönelik cesur, ironik ve içtenlikle dokunaklı bir girişim.

Babil yıkıldı. İnsanlık yeryüzünden silindi. Geriye yalnızca iki kişi kaldı: O ve Ona. Felaketin bir araya getirdiği, birbirlerine zar zor katlanabilen modern Adem ile Havva.

Artık tek bir elma iki kişiye düşerken bilgi elmasını ısırmak, bu yeni koşullarda hiç de kolay değil. Kurtarılamayacak bir dünyayı kurtarmak mı? Bunun tek yolu var: her şeye rağmen sevmeyi öğrenmek.

Aleksey Arbuzov'un oyunu "Eski Moda Komedi" bu uyarlamasıyla, ustaların bir zamanlar kendi memleketlerinin sahnesinde oynamayı hayal ettiği bir yapıt, evden uzakta ikinci bir hayat buldu. Kader, göç ve yönetmen Georgi Mnatsakanov'un yaratıcı iradesi, küçük ölçekli bu hikâyeyi kozmik ölçekte bir mesele haline getirdi.

Prömiyer, 2024 baharında Paris'teki Théâtre Le Ranelagh'da büyük başarıyla gerçekleşti. Ardından oyun Avrupa'da ve ABD ile Kanada'nın onlarca kentinde sahnelendi.

"Чёрт его знает!", fantezinin insanın canını yakacak kadar tanıdık hale geldiği nadir örneklerden biri. Taras Glushakov'un fütüristik kostümleri, alışılmadık biçimi ve Misha Kostin'in ustaca koreografik imgeleri arkasında yalnızca iki kişi duruyor. İki yalnızlık. İki acı. Canlı bir kalbin attığı iki maske.

Bu, bir salıncağa benzeyen bir oyun: bir anda gözyaşlarına boğulacak kadar gülüyorsun, bir sonrakinde ise o gözyaşlarının artık kahkahadan gelmediğini fark ediyorsun.

Bu, Arbuzov'un klasik tatil romansı hikâyesi değil. İzleyiciye varoluşsal bir uçurumu açan, ama yine de kurtarıcı bir ipi bırakan bir metin: Dünyadaki son iki insanın bile hâlâ bir şansı olduğu inancını. Bağışlanma, şefkat ve Tanrı'yla konuşma şansını.

Sahnede Dmitriy Nazarov ve Olga Vasilyeva var; içsel enerjileri salonun havasını titreştiriyor.

Yönetmen ve müzik: Gosha Mnatsakanov.
Dekor: Taras Glushakov.
Koreografi: Misha Kostin.
Işık tasarımcısı: Yura Galkin.

Bu oyunun ne hakkında olduğunu sorma.

Bu, bizim hakkımızda. Küllerin üzerine kurduğumuz dünya hakkında. Bir de, seçimin bizim adımıza çoktan yapılmış gibi göründüğü zamanlarda bile seçtiğimiz insanlar hakkında.